Η πιο όμορφη εμπειρία στη ζωή ενός ανθρώπου είναι το μεγάλωμα του παιδιού του. Είναι πραγματικότητα ότι τα παιδιά έχουν διαρκώς στραμμένα τα μάτια τους στους γονείς, γι’ αυτό οι γονείς χρειάζεται να αποτελούν θετικό πρότυπο για τα παιδιά τους.
Ο ρόλος του γονέα συνεπάγεται υπευθυνότητα και διαρκή ετοιμότητα, ώστε να προσφέρει ασφάλεια και σιγουριά στο παιδί του, να το βοηθήσει να διαμορφώσει τη δική του προσωπικότητα, να ανακαλύψει τον εαυτό του, να καλλιεργήσει τον εσωτερικό του κόσμο, να αντέχει τις δυσκολίες της ζωής και να μπορεί να σταθεί επάξια στην κοινωνία, με σωστό χαρακτήρα.
Ο γονιός ταλαντεύεται, πολλές φορές πελαγώνει και δεν γνωρίζει ποια μονοπάτια να ακολουθήσει ή πώς να συμπεριφερθεί στο παιδί του, ώστε να τον υπακούει χωρίς εκνευρισμούς και πείσματα και, κυρίως, χωρίς να διαταραχθεί η σχέση τους, η οποία είναι καθοριστική για τον συναισθηματικό τους δεσμό.
Στις δικαιολογημένες αυτές ανησυχίες και ανασφάλειες μπορεί να βοηθηθεί μέσα από θεωρητικά μοντέλα εκπαίδευσης, τα οποία συμβάλλουν στη διαμόρφωση της γονικής του ταυτότητας και στην άσκηση του γονικού του ρόλου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ο γονιός μαθαίνει τι πρέπει να κάνει, ώστε να προλαμβάνει δύσκολες καταστάσεις και όταν αυτές προκύπτουν, πώς να τις αντιμετωπίζει. Παράλληλα, αποκτά δεξιότητες που συμβάλλουν στην ομαλή ανάπτυξη του παιδιού, του εφήβου και του αυριανού πολίτη, μέσα από τη θεωρητική και πρακτική εκπαίδευσή του από ειδικούς επιστήμονες συμβουλευτικής σε θέματα που αφορούν το παιδί και την ψυχολογία του.
Κίνητρο της επιστημονικής παρέμβασης της κοινωνιολογίας, της παιδαγωγικής και της ψυχολογίας για την ενίσχυση των γονέων αποτελεί η πρόληψη και η θετική διαφοροποίηση μέσα από τη γνώση και την ωρίμανση.
Οι γονείς μαθαίνουν να επικοινωνούν μεταξύ τους, να ανταλλάσσουν εμπειρίες και γνώσεις και να συνειδητοποιούν ότι και άλλοι γονείς αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Κατανοούν ακόμη ότι για κάθε ζήτημα υπάρχουν πολλές λύσεις και ότι κάθε γονιός έχει το δικαίωμα να επιλέξει εκείνη που ταιριάζει καλύτερα στη δική του οικογένεια και λειτουργεί προς όφελος του παιδιού του.
Στη σημερινή εποχή ο θεσμός της οικογένειας δοκιμάζεται και έχει αλλάξει μορφή, συνεπώς χρειάζεται στήριξη, καθώς καλείται να αντιμετωπίσει πολυποίκιλα ζητήματα.
Ο γονιός, μέσα από τη συμβουλευτική μάθηση, βοηθιέται να διερευνήσει τον εαυτό του, καθώς και τις προσωπικές και κοινωνικές του ανάγκες, ενώ κατανοεί ότι ο σεβασμός κερδίζεται και δεν επιβάλλεται.
Παράλληλα, αντιλαμβάνεται την ανάγκη διαφύλαξης και προστασίας της ψυχικής υγείας των παιδιών, οι βάσεις της οποίας τίθενται ήδη από την παιδική ηλικία, ώστε να εξελιχθεί ομαλά η προσωπικότητά τους και να γίνουν ανθεκτικά, ανεξάρτητα, συνεργατικά και αισιόδοξα άτομα.
Ο γονιός αποκτά εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, παρεμβαίνει με ενεργητική συμμετοχή στα προβλήματα του παιδιού του και αναλαμβάνει την ευθύνη για την επίλυσή τους.
Παράλληλα, προσαρμόζει τη συμπεριφορά του ανάλογα με το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού του, πραγματοποιώντας τις απαραίτητες αλλαγές μέσα στην οικογένεια, ώστε να αποφεύγονται δυσάρεστες καταστάσεις και να ενισχύεται η αυτοεκτίμηση του παιδιού.
Καθοδηγεί το παιδί του να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, να ελέγχει τις παρορμήσεις του και να διαχειρίζεται αποτελεσματικά όσα παρουσιάζονται στην καθημερινότητά του, ώστε να διατηρεί υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις.
Επιπλέον, το βοηθά να αντιλαμβάνεται τα συναισθήματα των ανθρώπων με τους οποίους συναναστρέφεται, συμβάλλοντας έτσι στην αρμονική συνύπαρξη. Ταυτόχρονα, του διδάσκει ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά, όχι όμως και όλες οι συμπεριφορές.
Ο γονιός, μέσα από αφηγήσεις ιστοριών, παραμύθια και άλλα λογοτεχνικά είδη, μπορεί να αλληλοεπιδρά ουσιαστικά με το παιδί του, μεταφέροντάς του όσα έχει μάθει, με στόχο πάντοτε την καλή ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη.
Κλείνοντας, η υποστήριξη των γονέων με θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία χρειάζεται την ανάλογη μέριμνα από την κεντρική και την τοπική διοίκηση, καθώς η αξία της οικογένειας και η σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών αποτελούν θεμελιώδη αρχή του κοινωνικού μας πολιτισμού.
