Αφιέρωμα: 200 χρόνια από την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης. Βιογραφία Εμμανουήλ Ξάνθου

0

Το ΑΘΜΟΝΙΟΝ ΒΗΜΑ, ενόψει της επετείου των 200 χρόνων από την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης, τιμά τη μνήμη των αγωνιστών με ένα καθημερινό αφιέρωμα. Η αρχή γίνεται με τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας, της οργάνωσης η οποία ανέλαβε το ρόλο της αφύπνισης του ελληνικού έθνους με σκοπό την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού.

Εμμανουήλ Ξάνθος

Γεννήθηκε στην Πάτμο το 1772. Στα 20 εγκαταστάθηκε στην Τεργέστη και στη συνέχεια, το 1810, στην Οδησσό, όπου εργάστηκε ως γραμματικός. Το 1814 ίδρυσε, μαζί με τους Νικόλαο Σκουφά κι Αθανάσιο Τσακάλωφ, τη Φιλική Εταιρία, μια συνωμοτική ομάδα που δρούσε υπό άκρα μυστικότητα. Ο ίδιος ανέλαβε χρέη ταμεία και γραμματέα, ενώ υπήρξε και σύνδεσμος με άλλα ηγετικά μέλη. Τα ιδρυτικά μέλη είδαν στο πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια, υπουργού του Τσάρου της Ρωσίας, τον ιδανικό ηγέτη για τη Φιλική Εταιρεία.

Πράγματι, ο Ξάνθος προσέγγισε τον Καποδίστρια, ο οποίος ωστόσο αρνήθηκε τη θέση κρίνοντας ότι οι συνθήκες για μια λαϊκή εξέγερση δεν είχαν ωριμάσει ακόμα. Στη συνέχεια, ο Ξάνθος πρότεινε την αρχηγεία στον Αλέξανδρο Υψηλάντη, υπασπιστή του Τσάρου, ελπίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα κερδίσουν τη στήριξη της Ρωσίας στον αγώνα τους.
Με τον Υψηλάντη οργανώθηκει το κίνημα στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, το οποίο είχε τραγική κατάληξη κι ο ίδιος ο Υψηλάντης αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε. Ο Εμμανουήλ Ξάνθος, μαζί με τον Τσακάλωφ, βρέθηκε στην Πελοπόννησο η οποία είχε ήδη επαναστατήσει, και διέμεινε κοντά στο Δημήτριο Υψηλάντη.

Με περιορισμένη πια δράση κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, αναχώρησε για το Βουκουρέστι όπου και παρέμεινε για τα επόμενα χρόνια, λίγο πριν την άφιξη του Καποδίστρια στην Ελλάδα. Επανήλθε στην Αθήνα το 1837 και το 1839 διορίστηκε σε διοικητική θέση στην Ύδρα κι αργότερα στο Ελεγκτικό Συνέδριο, από όπου απολύθηκε λίγο αργότερα. Το 1845 εξέδωσε τα απομνημονεύματά του, τα οποία αποτέλεσαν σημαντική ιστορική πηγή για τη δράση των Φιλικών.

Δυστυχώς η κατάληξή του δε διέφερε πολύ από αυτή άλλων αγωνιστών. Παρότι τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος, δε λάμβανε καποιο κρατικό επίδομα κι έζησε στην ένδεια μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε στις 28 Νοεμβρίου 1852, όταν έπεσε από τη σκάλα της παλιάς Βουλής. Κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών και στην κηδεία του, τού αποδόθηκαν τιμές στρατηγού.

Αφήστε μια απάντηση

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας!
Εισαγάγετε εδώ το όνομά σας