2 Ιουλίου-Κατάθεσις της τιμίας Εσθήτος της παναγίας Θεοτόκου εν Βλαχερναίς και ο ομώνυμος Ι.Ναός της Παναγίας Βλαχερνών Αμαρουσίου

0

Ο Ι. Ναός της Παναγίας Βλαχερνών βρίσκεται στο Μαρούσι επι της Λεωφ. Κηφισίας βορειοανατολικά του Παραδείσου. Πρόκειται για ναό βυζαντινού ρυθμού που σήμερα αποτελεί ενοριακό ναό. Η αρχιτεκτονική του είναι σταυροειδής μετά τρούλου και  ἐξωτερική επένδυση με μαρμαρόπετρα. Ο ναός έχει κτιστεί με τη φροντίδα της οικογένειας Μιμηκοπούλου, και  αλήθεια είναι πως έχει γίνει με πολύ μεράκι και προσοχή στην χρήση των κατάλληλων υλικών, πέτρα καί μάρμαρο Πεντέλης και Ἰωαννίνων.

Ένα τάμα προς την Παναγία των Βλαχερνών του αντίστοιχου προαστίου της Κωνσταντινούπολης σύμφωνα με μαρτυρίες πρέπει να είναι το κέντρο της οικογένειας Μιμηκόπουλου για την ανέγερση αυτού του Ναού. Η κατασκευή του ξεκίνησε στα μέσα του 1950 σε ιδιόκτητο οικόπεδο της οικογενείας Κωνσταντίνου Μιμηκοπούλου και αργότερα γύρω στο 1960 δωρήθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Άττικῆς από την Ταρσή χήρα Κωνσταντίνου Μιμηκοπούλου

Γύρω στο 2000 ξεκίνησε να λειτουργεί και το πνευματικό καί πολιτιστικό κέντρο του Ναού.

Για την εκκλησία γράφει ο Ν. Ι. Κωστάρας σε φύλο του ΑΘΜΟΝΙΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ με τίτλο «Η Παναγία των Βλαχερνών στον Παράδεισο Αμαρουσίου»

«Στον Παράδεισο Αμα­ρουσίου επί της Λεω­φόρου Κηφισίας, ορ­θώνεται μια όμορφη νεόκτι­στη εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών, που γιορτά­ζει στις 2 Ιουλίου «Τα Καταθέσια», την εορτή της κατα­θέσεως τιμίας εσθήτος της Θεοτόκου. Στη μνήμη της Παναγίας των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία υπήρξε κέντρο πολ­λών και πνευματικών ανατά­σεων.

0 φημισμένος ναός στην Πόλη χτίστηκε με τις φρο­ντίδες της αυτοκράτειρας Πουλχερίας κατά το 435 επί βασιλείας του Μαρκιανού, αφιερωμένος στην Θεοτό­κο, που δεν είναι μονάχα η Στρατηγός, η Υπέρμαχος αλλά και η κατ’ εξοχήν πηγή της θεραπείας, η προστάτισσα των αρρώστων και των αδυνάτων, η Ελπίδα του Γένους στις ημέρες της δυ­στυχίας του και του κατατρεγμού.

Ο λαός της πόλης την ο­νομάζει «Αψηλοχερούσα» γιατί οι εικόνες της την πα­ριστάνουν με τα χέρια ανοι­χτά, απλωμένα στους ουρα­νούς σε στάση προσευχής. Είναι η «Επίσκεψις» η Πανα­γία η Βλαχερνιώτισσα, που σκέπει «ταις πρεσβείαις» της το Γένος. «Επιθαλάσσιος δε ο Νεώς εστί» (Προ­κόπιος).

Στα χρόνια της βασιλεί­ας του Λέοντα Α’ (457 -474) δύο πατρίκιοι αδελφοί της Πόλης, ο Γάλβιος και ο Κάνδιδος, ταξίδεψαν στους Αγίους Τόπους και στην Κα­περναούμ, πληροφορήθη­καν για το κρυμμένο σ’ ένα ξύλινο κιβώτιο το «Μαφόριο» της Παναγίας… Έκλε­ψαν το «ωμοφόριο» το 458 και το έφεραν στην Πόλη: Η είδηση μαθεύτηκε γρήγορα και οι πατρίκιοι αναγκάστη­καν να ανακοινώσουν το μυ­στικό στον Αυτοκράτορα Λέοντα Α’, ο οποίος έκρινε πως ένα τόσο πολύτιμο κει­μήλιο έπρεπε να έχει δικό του ναό να το φυλάει. Έτσι το τοποθέτησε στη μικρή εκκλησία της Παναγίας, που είχαν κτίσει στις Βλαχέρνες λίγα χρόνια ενωρίτε­ρα οι αυτοκράτορες Μαρκιανός και Πουλχερία. Μά­λιστα ο Αυτοκράτορας συ­μπλήρωσε την εκκλησία ε­κείνη μ’ ένα ειδικό παρεκ­κλήσι. Και εκεί, κλεισμένη σε αργυρόχρυση θήκη (σορόν) «της Θεοτόκου η εσθής απετέθη ήτις εξ ερίων ευφθάρτων εξυφασμένη και στημόνων ομοειδών και ομοχρόων αδιάφθαρτος εστί και αδιάλυτος μέχρι του νυν, της αεί παρθένου το θαύμα σαφώς κηρύττουσι» κατά το χρονογράφον του 13ου αιώνα Ιωήλ. Γι’ αυτό και ονομάστηκε και «Εκκλη­σία της Αγίας Σορού» και μια ειδική εορτή καθιερώ­θηκε από τότε για να θυμί­ζει το μεγάλο γεγονός. Εί­ναι τα «Καταθέσια», η κατά θέση του αγίου πέπλου της Θεοτόκου, που πανηγυρίζει στις 2 Ιουλίου η Εκκλησία μας με τους αιωνόβιους ύ­μνους της.

Ο Ιουστινιανός τη μεγά­λωσε και τη χώρισε σε τρία κλίτη με δύο κιονοστοιχίες από μάρμαρο της Πάρου. Ήτο μία από τις ωραιότερες και μεγαλύτερες εκκλησίες της Κωνσταντινουπόλεως. Μάλιστα από της Εποχής των Κομνηνών (11ος αι.) ο ναός των Βλαχερνών προ­σέλαβε μεγαλυτέραν αίγλην «διότι η βασίλειος αυλή εγκατεστάθη εις τα αυτόθι παλάτια».

Καταστράφηκε δύο φο­ρές από πυρκαΐά. Το 1070 την πρώτη φορά και ανακαι­νίστηκε από τον αυτοκράτο­ρα Μιχαήλ (1071 – 1078) και το 1434 τη δεύτερη φορά για να μείνει ο ιερός χώρος για ένα χρονικό διάστημα τριών αιώνων έρημος. Το1860 θεμελιώθηκε ο ση­μερινός μικρός ναός που στεγάζει το αγίασμα. Στα μάτια, όμως, των πιστών, που πάνε να προσκυνήσουν τη χάρη της διατηρεί την ί­δια αίγλη και λαμπρότητα, που είχαν στη θέση της τα μεγάλα ιερά των βυζαντι­νών αιώνων. Καταστροφές υπέστη και το 1955 για να ανακαινιστεί μετά, ώστε στις 26 Ιουνίου 1960 ο Οι­κουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας να καθαγιάσει άλλη μια φορά το σκήνωμα της Παναγίας.

Η Εκκλησία της Πανα­γίας των Βλαχερνών συνδέ­θηκε με πολλά και μεγάλα ι­στορικά γεγονότα κατά την  πολύχρονη ζωή της. Το 626 κατά την πολιορκία των Αβάρων, η εικόνα της Θεοτό­κου της Εκκλησίας των Βλα­χερνών, περιφέρθηκε στα τείχη και έσωσε την Πόλη, κατά την Παράδοση, από τον κίνδυνο. Κάτω από τους θόλους της ψάλθηκε ο Ακά­θιστος Ύμνος για πρώτη φορά. Στα 635 ο Πατριάρ­χης Σέργιος παραλαμβάνει εδώ τον Τίμιο Σταυρό, που έστειλε ο Ηράκλειος από την Ιερουσαλήμ για να τον σώσει από τις επιδρομές των Αράβων. Στα 717 ο Α­ραβικός στόλος πολιορκεί για δεύτερη φορά την Κων­σταντινούπολη και φτάνει στην παραλία των Βλαχερ­νών. Την επομένη χρονιά (15 Αυγούστου 718) με τη βοήθεια της Υπερμάχου Στρατηγού, ο στόλος των Α­ράβων καταστρέφεται από το ελληνικό πυρ.

Στο όνομα της Παναγίας των Βλαχερνών χτίστηκαν αρκετές μονές και εκκλη­σίες, όπως η I. Μονή της Άρτας, της Κυλλήνης στην Ηλεία και πρόσφατα η I. Μονή Βλαχερνών, στη Βλαχέρνα της Αρκαδίας. Στην Αττική υπάρχουν ναοί της Παναγίας των Βλαχερνών, στην Παλλήνη, στο Κερα­τσίνι και στον Παράδεισο Αμαρουσίου. Μάλιστα, άρ­χισε να χτίζεται το 1960 ό­ταν στην Κωνσταντινούπολη καθαγιαζόταν ο ίδιος ναός από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Και χτιζόταν από το ζεύγος Ταρσή και Kωνσταντίνο Μιμικόπουλο, χαρτοβιομήχανοι από την Κων­σταντινούπολη που αγόρα­σαν το οικόπεδο με την πα­ρότρυνση και συμπαράστα­ση του πρώτου ιερέως, π. Ιακ. Στρατουδάκη. Δυστυ­χώς, οι Μιμικόπουλοι πέθα­ναν, αλλά το έργο της ανοικοδομήσεως συνεχίστηκε με τη συνδρομή και άλλων ευεργετών, όπως της Αντι­γόνης Μουσούρη, του Σταύρου Ελμαόγλου, του Γ. Αποστολόπουλου (Ιατρικό Κέντρο), του Αιγνουσιώτη Αναστασίου Διαμαντάρα και άλλων πιστών κυρίως Κωνοταντινουπολιτών από το Παγκράτι και τον Περισ­σό.

Τον Μάιο του 1982 επή­ρε φωτιά με μεγάλη ζημιά αλλά συνεχίστηκε η ανακαί­νιση, με τις αξιόλογες προ­σπάθειες του νέου δραστή­ριου εφημέριου π. Νικολά­ου Μητράκου (13/6/1982). Μαζί με τον π. Παναγιώτη Χρυσομέρη τελείωσαν την πλακόστρωση του Ναού και το Κωδωνοστάστο, ενώ ξεκι­νούν την ανέγερση του Πνευματικού Κέντρου με τις ευλογίες του Μητροπολίτου Αττικής. Επίσης, η αδελφό­τητα «ΕΥΝΙΚΗ» προσφέρει αξιόλογη βοήθεια καθότι η ενορία είναι μικρή, με προ­βλήματα στη μονοδρόμηση και όχι αξιόλογη ανταπόκρι­ση από τις υπάρχουσες πο­λυεθνικές εταιρίες της πε­ριοχής.

Με τη συμπαράσταση του Μητροπολίτου και των πιοτών ενοριτών και Κωνσταντινουπολιτών ο ακούραστος π. Χρήστος Κατσούλης αξιοποίησε δημιουργικά το Πνευματικό Κέντρο.

Ένα κερί, λοιπόν, άναψε στις 2 Ιουλίου στην Παναγιά των Βλαχερνών, τιμώντας τη μνήμη της και ζητώντας τη βοήθεια της, αλλά και διατηρώντας τις παραδόσεις μας»

Αφήστε μια απάντηση

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας!
Εισαγάγετε εδώ το όνομά σας