ΜΝΗΜΗ ΙΜΙΩΝ
(Εφημ. «Αθμόνιον Βήμα» 14 Φεβρουαρίου 2013)
Ο χρόνος τρέχει και, σύμφωνα με τη ροή του χρόνου, όσα γράφονται εδώ, γράφονται στις 31 Ιανουαρίου, πικρή επέτειο των Ιμίων, όπου η χώρα βρέθηκε – τότε- σε μια τραγική κατάσταση ακυβερνησίας και φαυλότητας.
Αποτέλεσμα, το γνωστό φιάσκο με καταλυτική σημασία για το ελληνικό αμυντικό πρόβλημα, γιατί από τότε έντεχνα, άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι των τουρκικών απαιτήσεων στο Αιγαίο. Το βλέπουμε σήμερα με την κατάργηση των θαλασσίων συνόρων, τις γκρίζες ζώνες, τις καθημερινές απειλές, την ενδοτικότητά μας στις τουρκικές απαιτήσεις, τον πολλαπλασιασμό παραβάσεων και παραβιάσεων.
Αν τότε τους δινόταν ένα μάθημα, σήμερα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Ποιος όμως να τους έδινε αυτό το μάθημα;
Με δέος και ντροπή θυμόμαστε τη νύχτα της 30ης προς το ξημέρωμα της 31ης Ιανουαρίου 1996. Από τη μια η τηλεόραση έδειχνε το Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας να συνεδριάζει (πρόσωπα σοβαρά με γνώση του αντικειμένου) και από την άλλη τη δική μας πλευρά, ένα θλιβερό θίασο ερασιτεχνών, ας μου επιτραπεί, «ζώων όρθιων» όπως λένε αι στο νομό της Λάρισας.
Αλλά ας ξαναδιαβάσουμε το βιβλίο του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου, πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ, με τίτλο «Κρίσιμα Χρόνια» στο οποίο αναφέρει τα ακόλουθα στη σελίδα 416: «Η Ελλάδα ήταν (Ιαν. 1996) για μακρύ χρονικό διάστημα χωρίς Πρωθυπουργό. Το τουρκικό κατεστημένο, θέλοντας να εκτονώσει την εσωτερική πολιτική του κρίση, σχεδίασε την ενέργεια εκμεταλλευόμενο την κατάσταση που υπήρχε στην Ελλάδα. Η ενέργεια έγινε βάση σχεδίου». Και συνεχίζει ο συγγραφές: «Η Ελλάδα με τις ασυντόνιστες ενέργειές της, εγκλωβίστηκε. Δεν υπήρχε συγκεκριμένη πολιτική γραμμή από Ελληνικής πλευράς. Το ΚΥΣΕΑ (ένα μπουλούκι άσχετων) συνεδρίαζε στη Βουλή χωρίς να γνωρίζει τί γίνεται επιχειρησιακά. Αγνόησαν το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων. Δεν αξιοποίησαν πληροφορίες της ΕΥΠ. Ο Διοικητής της αποκλείσθηκε των συσκέψεων! Ουδείς συντονισμός υπήρξε μεταξύ στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας!».
Αυτά γράφει στο βιβλίο του ο άψογος Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Κι όσο για μας, είδαμε να εξελίσσονται τα γεγονότα ταχύτατα, χωρίς να μπορούν οι ημέτεροι να τα παρακολουθήσουν. Από τη μία βλέπαμε με ανείπωτη θλίψη την τουρκική ομάδα διαχείρισης κρίσεων να εργάζεται σοβαρά και να υλοποιεί το σενάριο και από την άλλη, σε μας εδώ, ένα συνονθύλευμα πανικόβλητων άσχετων να τρέχει να βρει άκρη, τον Υπουργό Εξωτερικών Πάγκαλο να δίνει συνέντευξη στο δημοσιογράφο Χατζηνικολάου την ώρα που καιγόταν το σπίτι μας και τον ΥΕΘΑ εξαφανισμένο!
Τί φοβερές σκηνές! Πώς μπορούν να ξεχαστούν!
Ας προχωρήσουμε όμως και στη συνέχεια.
Ασφαλώς όλοι θυμόμαστε των ολίγων ημερών Πρωθυπουργό Σημίτη, σαστισμένο και κάτωχρο, να δηλώνει την επομένη του Βατερλό ότι διαπιστώθηκε «έλλειμα δυνάμεων» και την πολιτικοστρατιωτική ηγεσία του ΥΕΘΑ να δέχεται ρο ράπισμα και να μην συγκινείται. Και ο άβουλος Πρωθυπουργός, αντί να οδηγήσει στο εδώλιο για παράβαση καθήκοντος κατά συρροή, την πολιτικο-στρατηγική Ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας, τον Υπουργό Εξωτερικών κ.α., προτίμησε να ψελλίσει εκείνο το θλιβερό «Ευχαριστούμε τους Αμερικανούς», που έδωσε το στίγμα της οκταετούς εξωτερικής τους πολιτικής.
Στο απόσπασμα που διαβάσαμε από το βιβλίο «Κρίσιμα Χρόνια» του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου, αναφέρεται το ΚΥΣΕΑ.
Πιθανή ερώτηση: τί είναι το ΚΥΣΕΑ;
Και μάλλον η απάντηση , το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών – Άμυνας.
- Και από ποιους απαρτίζεται;
- Από τον Πρωθυπουργό, τον ΥΕΘΑ, Α/ΓΕΕΘΑ, τους αρμόδιους Υπουργούς και …
Και όχι από ένα τσούρμο άσχετων, όπως συνέβη εκείνη τη δραματική νύχτα της κρίσης!
Δυστυχώς ο τότε Πρωθυπουργός έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να αναδειχθεί σε Ηγέτη. Αλλά πώς; Με προσόντα χαμηλά, φοβίες και έμφυτη δειλία;
Κι όμως το 1996 θριαμβευτής των εκλογών και του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ κρατούσε με σιγουριά όλη την εξουσία στα χέρια του.
Και έχε δηλώσει: «Τώρα που μου λύνονται τα χέρια, θα προχωρήσω σε αξιοκρατικές επιλογές προσώπων» (ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ 14/11/96).
Έμενε όμως μόνο η δήλωση. Δεν κατάφερε να αρθεί στο ύψος του αξιώματός του και να συμπεριφερθεί ως Πρόεδρος όλου του ΠΑΣΟΚ.
Ανέχθηκε μια εξοργιστικά κοντόφθαλμη και νοσηρή νοοτροπία, της ανοχής των παρεκτροπών! Αξιοποίησε τα απορρίμματα του κόμματος και άφησε τους βαρόνους να του επιβάλουν τις θελήσεις τους.
Δεν άρθρωσε λέξη, όταν ο πολύς Άκης Τσοχατζόπουλος κήρυξε το Υπουργείο του ανεξάρτητη Ρωμαϊκή Επαρχία επιβάλλοντας τον Σμπώκο ως Γεν. Διευθυντή Εξοπλισμών, τον Δασκαλάκη, αρχισυνδικαλιστή και στενό κομματικό του φίλο Διοικητή Τράπεζας και τον Κοτσακά, έναν εργολάβο οικοδομών ως Πρόεδρο του Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων!
Που σήμαινε, ότι η ευαισθησία του Πρωθυπουργού δεν αφορούσε την Άμυνα της χώρας αλλά την εσωκομματική αντιπολίτευση προκειμένου ανενόχλητος να διατηρεί την εξουσία του.
Κλείνοντας εδώ θα διατυπώσω την άποψη, ότι ο Ηγέτης πρέπει να είναι σαν διαμάντι. Διαυγής καθαρός πολύτιμος για τη χώρα του και σκληρός!
Όταν ο Ιούλιο Καίσαρας ρωτήθηκε πως πέτυχε, απάντησε: «VENI, VIDI, NATES CALCE CONCIDI» δηλαδή ήλθα, είδα, κλώτσησα μερικά οπίσθια …
