Πριν ακριβώς μία εβδομάδα έγραφα το άρθρο “Τι σχεδιάζουν το Ισραήλ και τι οι ΗΠΑ”, με αφορμή ότι διαπιστώσαμε ραγδαίες αλλαγές στην Ισραηλινή συμπεριφορά.
Συγκεκριμένα: Εσπευσμένη μεταφορά στρατιωτικών δυνάμεων από την Ράφα, αναστολή των επιχειρήσεων στην Ράφα και προσβολή της Ιρανικής πρεσβείας στην Δαμασκό, όπου σκοτώθηκαν 8 ανώτατοι Ιρανοί αξιωματικοί (Φρουροί της Επανάστασης).
Δύο εκτιμώ ότι ήταν οι πιθανοί λόγοι που απέσυραν τα στρατεύματά τους από την Νότια Γάζα (κι ένα τρίτος λιγότερο πιθανός):
- Ο ένας είναι ότι προετοιμάζονται και ανασυντάσσονται για να αντιμετωπίσουν πιθανή εμπλοκή με το Ιράν και τις οργανώσεις που ελέγχονται από αυτό.
- Ο άλλος είναι (πολύ πιθανό) εκβιασμός στον Νετανιάχου εκ μέρους των ΗΠΑ για να αποσυρθούν από την Νότια Γάζα (όπου η ανθρωπιστική καταστροφή θα ήταν τεράστια και αβάσταχτη), με διακύβευμα την αποδοχή ή όχι εκ μέρους των ΗΠΑ στο ΣΑ/ΟΗΕ του αιτήματος της Παλαιστινιακής Αρχής για αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους.
- Ένας λιγότερο πιθανός τρίτος θα μπορούσε να είναι η εσωτερική αναταραχή στο Ισραήλ από τους αντιφρονούντες.
Όμως η αναταραχή αυτή θα ήταν μεγαλύτερη εάν οι ΗΠΑ εγκατέλειπαν την θέση τους στο ΣΑ/ΟΗΕ, (ότι το ζήτημα της αναγνώρισης Παλαιστινιακού κράτους είναι ζήτημα διμερών διαπραγματεύσεων του Ισραήλ με την Παλαιστινιακή Αρχή – μία θέση εντελώς αδιέξοδη με σκοπό την κωλυσιεργία στην οιαδήποτε προσπάθεια αναγνώρισης).
Και θα το φορτωνόταν αυτό ως αποτυχία ο Νετανιάχου.
Η επίθεση στην πρεσβεία του Ιράν στην Δαμασκό, δεν είχε κάποιο προφανή λόγο τώρα, παρά το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί συχνά πυκνά στοχεύουν ανώτατα στελέχη των Φρουρών της Επανάστασης.
ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ αποφάσισε ο Νετανιάχου να κάνει το κτύπημα αυτό σε ξένη χώρα, ρίχνοντας λάδι στην φωτιά και εμπλέκοντας στρατιωτικά το Ιράν, την ώρα που το Ισραήλ εκκαθάριζε το Νότιο τμήμα της Γάζας;
Η πιθανές εξηγήσεις είναι συγκεκριμένες:
- Για να επιτύχει στροφή της διεθνούς κοινής γνώμης από το σφαγείο της Γάζας και για να θυματοποιήσει το Ισραήλ.
- Για να εξαναγκάσει σε εκ του μακρόθεν εμπλοκή το Ιράν, γνωρίζοντας ότι ο Αραβικός κόσμος θα τηρούσε μετριοπαθή στάση (μεσολαβούν αραβικές χώρες μεταξύ Ιράν, Ισραήλ, και Υεμένης).
- Αυτό κάνει τον Νεντανιάχου να θεωρεί δεν απειλείται με άμεση στρατιωτική εμπλοκή στο πεδίο με το Ιράν και με άλλες αραβικές χώρες, παρά μόνο με βλήματα και drones από το Ιράν (που δεν το συμπαθούν ούτε οι Άραβες), με χαμηλή αποτελεσματικότητα (λόγω ικανότητας αεράμυνας του Ισραήλ, απόστασης, χαμηλής ικανότητας ελέγχου και καθοδήγησης με αδρανειακά συστήματα ναυτιλίας των βλημάτων που δεν εξασφαλίζουν ακρίβεια).
- Έτσι θα ικανοποιούσε ο Νεντανιάχου το υπερεθνικιστικό Ισραηλινό κοινό και θα το ανακτούσε για να διασωθεί ο ίδιος την ώρα που αμφισβητείται στο εσωτερικό ευρέως.
Και αυτό ακριβώς συνέβη:
1) Οι χώρες, όπως π.χ η Ιορδανία, πάνω από τις οποίες περνούσαν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι πύραυλοι του Ιράν, είχαν κάθε δικαίωμα να τους καταρρίψουν γιατί παραβίαζαν/χρησιμοποιούσαν τον εναέριο χώρο τους για στρατιωτική επιχείρηση σε τρίτη χώρα (Σύμβαση της Γενεύης του 1949 για International Armed Conflict).
2) Δεν σημαίνει ότι η Ιορδανία πήρε το μέρος του Ισραήλ επειδή κατέρριψε πυραύλους και drones που παραβίαζαν τον εναέριο χώρο της.
3) Όπως θα μπορούσαν να κάνουν και για τα αεροσκάφη και τα βλήματα του Ισραήλ, σε περίπτωση που πετάξουν προς το Ιράν χωρίς άδεια τους, παραβιάζοντας τους εναέριους χώρους τους.
4) Εάν οι Ισραηλινοί απαντήσουν ισχυρά, (με βάσει τις αξιώσεις υπεροχής και νίκης που εκφράζουν), θα το κάνουν με συνδυασμό πυραύλων, μη επανδρωμένων αλλά και επανδρωμένων αεροσκαφών (όμως χρειάζεται προσεκτικά σχεδιασμένη επιχείριση γιατί είναι αναγκαίος ο εν πτήσει ανεφοδιασμός των αεροσκαφών πάνω από έδαφος μη ελεγχόμενο από το Ισραήλ) γεγονός που αυξάνει την καταστρεπτική ισχύ των κτυπημάτων. Είναι πολύ πιθανή και η χρήση βαλλιστικών πυραύλων μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς από Ισραηλινά Υ/Β Dolphin I &II, τα οποία ενδεχομένως πλέουν αφανώς νότια του Κόλπου στην Αραβική θάλασσα. Ταυτόχρονα καθιστά εξαιρετικά πολύπλοκη την αντίδραση των χωρών που είναι ενδιάμεσες μεταξύ Ιράν και Ισραήλ και των χωρών του Κόλπου και της Μέσης Ανατολής, όπου υπάρχουν αμερικανικές ευκολίες/βάσεις.
5) Όμως στην σύγκρουση Ιράν με Ισραήλ, οι επιθέσεις αυτής της μορφής εκ του μακρόθεν, δεν είναι ικανές να καταστήσουν μία από τις δύο χώρες νικήτρια έναντι της άλλης. Θα είναι μία ηλίθια ανταλλαγή απειλών, πληγμάτων, με πολλές ανθρώπινες απώλειες, μεγάλου κόστους και αδιέξοδη, με μεγάλες επιπτώσεις στην σταθερότητα της περιοχής και στην παγκόσμια οικονομία (μία συνεχής θρυαλλίδα παραγωγής συγκρούσεων).
6) Το Ιράν είναι δεδομένο ότι εάν υπάρξουν ισχυρά αντίποινα από το Ισραήλ, θα παροτρύνει και θα ενισχύσει τις τρομοκρατικές ομάδες που ελέγχει στην περιοχή εναντίον του (σε μία σύγκρουση και δι’ αντιπροσώπων).
7) Το Ιράν είχε προειδοποιήσει για την προσβολή πριν την κάνει, δίνοντας σημαντικό χρόνο αντίδρασης όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά και στους συμμάχους του Ισραήλ και στις χώρες που υπερίπταντο οι πύραυλοι και τα drones.
Ο αριθμός τους δεν έχει αποσαφηνισθεί και κυμαίνεται από 100 έως 500, όπως αναπαράγεται χωρίς στοιχεία από πολλά ΜΜΕ (διεθνώς κι εγχώρια).
Παίζει ρόλο ο αριθμός;
Ναι φυσικά, (όπως και το κόστος που είναι εις βάρος του Ισραήλ και των συμμάχων του, που ξόδεψαν πανάκριβους πυραύλους Α/Α και έκαναν πολυδάπανες πτήσεις αεροσκαφών), λόγω του είδους των βλημάτων και των drones, γιατί η απόσταση μεταξύ Ιράν και Ισραήλ είναι πάνω από 1500 km, όπως και της Υεμένης και υπήρχε μεγάλος χρόνος πτήσεως και αντίδρασης.
Ιδιαίτερα τα φτηνά drones που χρησιμοποίησε το Ιράν έχουν χαμηλή ταχύτητα πτήσης (πετούσαν δηλαδή πολλές ώρες πάνω από άλλες χώρες), μικρό σχετικά χρόνο πτήσεως (10 ώρες), καμία ακρίβεια κτυπήματος και μικρό φορτίο εκρηκτικών.
Πολύ πιο κοντά όμως είναι η Χεζμπολάχ στον Λίβανο και ο χρόνος αντίδρασης ελάχιστος για το Ισραήλ.
8 ) Όπως αποδεικνύεται στην πράξη είναι αναγκαία η ενίσχυση των Ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην περιοχή του Κόλπου, όπως είχα αναλύσει το γιατί πολλούς μήνες πριν.
ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ
Ο Μπάιντεν περνάει την πιο δύσκολη περίοδο διαχείρισης κρίσεων στην θητεία του, έχοντας να διαχειριστεί όχι μόνο την διαφαινόμενη αποτυχία στην Ουκρανία, όσο και την απρόσμενη εγκληματική δράση της Χαμάς, την ακραία επιθετικότητα του Ισραήλ στην Γάζα με δεκάδες χιλιάδες άμαχους θύματα και με ανεξέλεγκτο πλέον τον σκληρό προβοκάτορα Νεντανιάχου στην Μέση Ανατολή.
Τώρα του προέκυψαν και οι Αγιατολάδες.
- Εάν καταφέρει να μειώσει την Ισραηλινή αναμενόμενη αντίδραση, εκβιάζοντας διπλωματικά (και όχι μόνο) τον Νετανιάχου,
- Εάν αποκαταστήσει δίαυλο επικοινωνίας με τους Αγιατολάδες που δηλώνουν ότι δεν έχουν αυτοσκοπό την γενικευμένη σύγκρουση αλλά την απάντηση αυτή ως αντίποινα στην επίθεση του Ισραήλ
- Εάν επιτύχει την δέσμευση των ενδιάμεσων χωρών να μην επιτρέψουν σε κανένα από τους αντιπάλους να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο τους,
- Εάν καταφέρει να κρατήσει την Τουρκία ουδέτερη, την Σαουδική Αραβία αμέτοχη στο πλευρό του,
- την Ιορδανία χωρίς να εμπλακεί στρατιωτικά
- και τις χώρες του Κόλπου μετριοπαθείς και με επιθυμία να διευκολύνουν τις διαπραγματεύσεις,
τότε θα έχει επιτύχει μία από τις μεγαλύτερες νίκες της καριέρας του, που μπορεί να είναι και καθοριστικές στην εκλογική αναμέτρηση.
Ο Τραμπ στην περίπτωση αυτή βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση και το μόνο που θα του μένει να αναμασάει στους φανατικο;yς ρεπουμπλικάνους είναι ” America Fisrt”
Ελπίζουμε και ευχόμαστε να επιτύχει ο Μπάϊντεν (Μπλίνκεν) στους σημαντικότερους τουλάχιστον από τους παραπάνω στόχους και κυρίως αυτούς που αφορούν άμεσα τις δύο εμπλεκόμενες χώρες.
