Ε. Ζέρβα «Ας αποδείξουμε πως κι εμείς σήμερα μπορούμε ενωμένοι να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, να αναμετρηθούμε με τις προκλήσεις της εποχής μας και να φανούμε αντάξιοι της θυσίας τους!»
Το ιερό καθήκον στην μνήμη των προγόνων τους τήρησαν για άλλη μια χρονιά οι Αθμονείς, την Κυριακή 24 Μαρτίου, τελώντας το ετήσιο μνημόσυνο των πεσόντων. Με ευλάβεια και συγκίνηση οι Μαρουσιώτες τιμούν τους αγωνιστές του ΄21. Παρουσία του Δημάρχου κου Θεόδωρου Αμπατζόγλου, της Αντιπεριφερειάρχη Βορείου Τομέα κας Λουκίας Κεφαλογιάννη, σύσσωμης της Δημοτικής Αρχής και εκπροσώπων συλλόγων και φορέων της πόλης τελέστηκε η επιμνημόσυνη δέηση.
Ο Πρόεδρος και Αντιδήμαρχος κος Γ. Ιωαννίδης στο χαιρετισμό του, σημείωσε πως «είναι χρέος μας να θυμόμαστε, να σεβόμαστε να τιμούμε. Αυτοί οι άνθρωποι έδωσαν τις ζωές τους για να είμαστε εμείς σήμερα εδώ ελεύθεροι. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι ο σεβασμός στην μνήμη και την θυσία τους».
Τον πανηγυρικό λόγο της ημέρας εκφώνησε το μέλος του Συλλόγου, εκδότρια της Εφημερίδας ΑΘΜΟΝΙΟΝ ΒΗΜΑ, κα Εβίτα Ζέρβα.
Στην ομιλία της η κα Ζέρβα αναφέρει πως:
«Ημέρες Εθνικής μνήμης είναι οι μέρες του Μαρτίου! Μνήμης και τιμής για των ηρωικό Αγώνα του ΄21 και τους αγωνιστές που έδωσαν με σθένος, αυταπάρνηση και πατριωτισμό τη μάχη για την απελευθέρωση του Έθνους, από τον τουρκικό ζυγό! Μια μάχη, που έμελλε να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην νεότερη ιστορία, μια Επανάσταση σύμβολο πίστης στα ιδεώδη, που οδήγησε στην εθνική παλιγγενεσία μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς και στη δημιουργία του ανεξάρτητου, ελληνικού, εθνικού κράτους.
Ημέρες μνήμης και συγκίνησης όμως και για τους ήρωες του μικρού, τότε Μαρουσιώτικου χωριού, που συνέβαλλαν καθοριστικά στην επιτυχία του Αγώνα. Ο Σύλλογός μας «ΑΘΜΟΝΕΙΣ», με σεβασμό αποδίδει φόρο τιμής στην Ελληνική Επανάσταση και τους ένδοξους προγόνους μας. Με την τέλεση του ετήσιου αυτού μνημόσυνου, ανελλιπώς και διαχρονικά, τηρεί ευλαβικά την ιερή παράδοση και στέκεται με δέος και συγκίνηση μπροστά στο αίμα που έχυσαν οι ένδοξοι συμπατριώτες μας.
Παλικάρια και νέοι από τις Μαρουσιώτικες οικογένειες πήραν τα όπλα, αψηφώντας τον κίνδυνο και ρίχτηκαν στη μάχη υπερασπιζόμενοι αξίες και ιδανικά, θρησκεία και πατρίδα αλλά και αυτόν ακόμα τον μικρό τόπο που τους γέννησε, τη Μαρουσιώτικη γη. Οι πηγές, οι μαρτυρίες και τα ιστορικά κείμενα καταγράφουν τη συμμετοχή των Μαρουσιωτών αγωνιστών σε καθοριστικές μάχες που διαμόρφωσαν την έκβαση του Αγώνα και την απελευθέρωση τμημάτων της Πρωτεύουσας.
Ο ιστορικός μελετητής και συγγραφέας Τάκης Πολιτόπουλος γράφει στο βιβλίο του Μαρουσιώτικα για την κήρυξη του Αγώνα της Επανάστασης:
«Την είδηση για την κήρυξη της Επανάστασης στην Πελοπόννησο έφερε στην Αθήνα στις 26 του Μάρτη του 1821 ο Φιλικός Νικόλαος Κοντόπουλος, ο οποίος συναντήθηκε με τον Μελέτη Βασιλείου και τον Μήτρο Σκευά, που είχαν συγκροτήσει το ένοπλο σώμα των Χασιωτών, καθώς και με τους Γιωργάκη και Αναστάση Λέκκα. Οι δύο τελευταίοι ήταν αρχηγοί του ένοπλου σώματος των Μαρουσιωτών».
Από το Μαρούσι ξεκίνησε στις 15 Οκτώβρη του 1821 ο Αγώνας για την απελευθέρωση της Αθήνας. Δεκαπέντε μέρες μετά την ταπεινωτική φυγή του Ομέρ Βρυώνη από την Αττική, οι αδελφωμένοι στον υπέρ της ελευθερίας αγώνα οπλαρχηγοί, ο Αναστάσιος Λέκκας, ο Μήτρος Σκευάς και τα μπαρουτοκαπνισμένα παλικάρια τους, οι Μαρουσιώτες και οι Χασιώτες νικητές της συμπλοκής του Δραγουμάνου, ξανάσμιξαν τούτη τη φορά στο κατεστραμμένο από τους Τούρκους χωριό του Μαρουσιού. Αποτελώντας τότε το μοναδικό εμπειροπόλεμο σώμα των Ελλήνων αγωνιστών που είχε παραμείνει στην Αττική, αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια νέα προσπάθεια για την αντιμετώπιση των ληστρικών επιδρομών των Τούρκων της Αθήνας, αλλά και ταυτόχρονα να οργανώσουν μια νέα εκστρατεία για την απελευθέρωση της πόλης.
Στην προσπάθειά τους αυτή, είχαν αρχικά συμπαραστάτες το Μαρουσιώτη ηγούμενο της Μονής Πεντέλης Νεόφυτο Πεντελιώτη (Δέγγλερη), ο οποίος θα φρόντιζε τον εφοδιασμό τους με μπαρουτόβολα από το εργαστήρι του μοναστηριού του, και το Θωμά Χωματιανό-Λογοθέτη, που θα γνωστοποιούσε την απόφασή τους στους Αθηναίους οπλαρχηγούς. Στο κάλεσμα που έστειλαν σε όλα τα χωριά της Αττικής ανταποκρίθηκαν οι Μαραθωνίτες με το Γαβριήλ Αναστασίου (Ηγούμενο της Μονής Βρανά), και οι Μεσογείτες με το Γιάννη Ντάβαρη. Με τον ερχομό των παραπάνω, η δύναμη των συγκεντρωμένων στο Μαρούσι αγωνιστών έφτασε τους 260 άνδρες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν άοπλοι. Αρχηγός τους ανέλαβε τότε ο οπλαρχηγός Αναστάσης Λέκκας.
Οι Τούρκοι της Αθήνας, όταν πληροφορήθηκαν τη συγκέντρωση των Ελληνικών επαναστατικών δυνάμεων στο Μαρούσι, έλαβαν την απόφαση να κινηθούν εναντίον τους με σκοπό να τις διαλύσουν πριν προλάβουν να οργανωθούν και να εξοπλιστούν. Το πρωί της 2ας Νοέμβρη 1821, 260 ένοπλοι Τούρκοι βγήκαν από την Αθήνα και κατευθύνθηκαν στο Μαρούσι. Οι εκεί συγκεντρωμένοι αγωνιστές αποφάσισαν, αφού πληροφορήθηκαν τις προθέσεις των Τούρκων, να χτυπηθούν μαζί τους αν και οι περισσότεροι ήταν άοπλοι. Για να έχουν περισσότερα πλεονεκτήματα, ταμπουρώθηκαν στο ρέμα, στη θέση του γεφυριού του δρόμου Αθήνας-Μαρουσιού, στο παλιογέφυρο, όπως είναι σήμερα γνωστό. Η σύγκρουση που ακολούθησε ήταν σκληρή και πεισματική και από τις δυο μεριές και κράτησε αρκετές ώρες. Τελικά οι Τούρκοι, κλονίστηκαν και για να αποφύγουν την καταστροφή το ‘βαλαν στα πόδια πετώντας ρούχα και όπλα. Η νίκη αυτή έδωσε το έναυσμα για την έναρξη της δεύτερης φάσης της πολιορκίας της Ακρόπολης από 1.000 και πλέον Έλληνες.
Στις 6 Ιουνίου 1822, οι Τούρκοι αποφάσισαν να παραδοθούν. Ύστερα από διαπραγματεύσεις που κράτησαν τρείς ημέρες , στις 9 Ιουνίου 1822, συμφωνήθηκε μεταξύ των αντιμαχόμενων η συνθήκη παράδοσης των Τούρκων. Τη συνθήκη υπέγραψαν από την μεριά των Ελλήνων ο Μητροπολίτης Αθηνών Διονύσιος, οι εκπρόσωποι της Διοικήσεως, οι Έφοροι των Αθηνών, μεταξύ των οποίων και οι Μαρουσιώτες Νεόφυτος Πεντελιώτης (Δέγγλερης) και ο Θωμάς Λογοθέτης-Χωματιανός, καθώς και οι καπετάνιοι, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Νίκος Σαρρής και ο Μαρουσιώτης Γεωργάκης Λέκκας».
Σ΄αυτούς τους ανθρώπους και σ΄αυτές τις θυσίες χρωστάμε σήμερα την ελευθερία και την ανεξαρτησία μας. Όσο για εμάς σήμερα εδώ που κάθε χρόνο τιμούμε την μνήμη των ηρώων, ας παραδειγματιστούμε από την γενναιότητα, την ομοψυχία και το σθένος τους, να ξεκινήσουν από το μικρό χωριό του Αμαρουσίου, χωρίς καν όπλα, με μόνο τη θέλησή τους για να υπερασπιστούν πατρίδα και ιδανικά, και ας αποδείξουμε πως κι εμείς σήμερα μπορούμε ενωμένοι να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, να αναμετρηθούμε με τις προκλήσεις της εποχής μας και να φανούμε αντάξιοι της θυσίας τους, συνεχιστές της βαριάς κληρονομιάς που μας παρέδωσαν!
Ένδοξοι ΑΘΜΟΝΕΙΣ για εμάς είστε όλοι Αθάνατοι!!!
Παρόντες όλοι στο ετήσιο προσκλητήριο:
ΑΛΕΠΟΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΑΔΆΜΗΣ ΝΙΚΟΣ
ΔΟΥΣΗΣ ΑΝΔΡΙΚΟΣ
ΔΟΥΣΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΔΟΥΣΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΔΈΓΓΛΕΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΔΕΓΓΛΕΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΚΑΡΒΕΛΆΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΚΩΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΚΟΡΟΠΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΚΟΤΖΙΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ
ΚΟΤΖΙΑΣ ΣΩΤΗΡΗΣ
ΚΟΣΚΟΡΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ
ΛΙΤΣΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ
ΛΙΤΣΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
ΛΕΚΚΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΛΕΚΚΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΛΕΚΚΑΣ ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ
ΛΕΚΚΑΣ ΜΗΤΡΟΣ
ΛΟΥΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΛΟΥΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
ΜΑΡΚΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
ΜΠΌΓΔΑΝΟΣ ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ
ΜΑΡΓΕΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΜΠΑΙΡΑΚΤΑΡΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ
ΜΑΣΟΥΡΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΜΟΣΧΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΝΕΡΟΥΤΖΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
ΠΑΛΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΠΑΛΛΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ
ΠΕΤΡΟΥΤΣΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΠΕΤΡΟΥΤΣΟΣ ΣΠΥΡΟΣ
ΤΟΥΝΤΑΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ
ΤΡΑΚΑΔΆΣ ΣΩΤΗΡΗΣ
ΧΑΙΜΑΝΤΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Αιωνία σας η μνήμη.
Η εκδήλωση έκλεισε με τήρηση ενός λεπτού σιγής εις μνήμην των πεσόντων και ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου από την μπάντα του Δήμου.
