Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που σε μια παρέα ατόμων θα ανοίξουν συζητήσεις σχετικά με την αποτελεσματικότητα της ψυχοθεραπείας και τις απόψεις που επικρατούν γύρω από αυτή, ιδίως όταν συμμετέχει σε αυτές και ένας ψυχοθεραπευτής. Πολλοί βρίσκονται εν μέσω ενός ψυχοθεραπευτικού ταξιδιού, άλλοι τονίζουν τους ενδοιασμούς τους και άλλοι θα αδιαφορήσουν, μέχρι ένα ψυχο-πιεστικό γεγονός να «χτυπήσει την πόρτα τους», ωθώντας τους να στραφούν σε συμβουλές ενός ειδικού ψυχικής υγείας.
Τον τελευταίο μήνα, παρευρισκόμενη σε κάποιες συζητήσεις άκουσα τα εξής:
«Πρόσφατα ανακάλυψα την ψυχοθεραπεία και άλλαξα γνώμη για όσα πίστευα νωρίτερα. Βρέθηκα σε ένα τέλμα και αναζήτησα βοήθεια»
« Δεν έχω μείνει ικανοποιημένος από την μέχρι τώρα επαφή με την ψυχοθεραπεία, έχω επισκεφτεί αρκετούς θεραπευτές αλλά δεν νιώθω ότι ταίριαξα με κάποιον. Κανείς δεν με καταλαβαίνει όσο εγώ τον εαυτό μου.»
« Η ψυχοθεραπεία ήταν σταθμός στη ζωή μου, καθώς με έκανε να βρω μόνη μου τα «γιατί» που με απασχολούσαν, χωρίς να τα απαντήσει. Μου έδωσε όμως τα εργαλεία να απαντήσω εγώ.»
Και πράγματι, όλα τα παραπάνω είναι αποδεκτές απόψεις, καθώς η ψυχοθεραπεία είναι ένα «μονοπάτι» που διαβαίνεις μόνο με προσωπική θέληση. Η κάθε θεραπευτική προσέγγιση είναι διατεθειμένη να παρέχει σημαντικά «εργαλεία», όμως μόνο στα χέρια του κατάλληλου «τεχνίτη» θα αποδειχθούν χρήσιμα. Θα μπορούσαμε όμως να αναφερθούμε σε κάποιους μύθους και αλήθειες γύρω από αυτή.
Μύθος πρώτος: Σε ψυχοθεραπευτή-τρια επιλέγουν να απευθυνθούν μόνο όσοι άνθρωποι έχουν σοβαρά ζητήματα ψυχικής υγείας.
Αλήθεια: Θεραπεία μπορεί να αναζητήσει οποιοδήποτε άτομο θέλει να εξερευνήσει τον εαυτό του, τον τρόπο που σχετίζεται με τους οικείους του και τα μοτίβα με διαγενεακές ρίζες.
Μύθος δεύτερος: Ο/η θεραπευτής-τρια αφού εντοπίσει το πρόβλημα, θα μου παρέχει και τις αντίστοιχες λύσεις.
Αλήθεια: Θεραπευτές και θεραπευόμενοι συν-εξερευνούν, χωρίς έτοιμες λύσεις, και δημιουργούν νέους τρόπους επικοινωνίας και νοηματοδότησης. Δεν μιλάμε για έτοιμες απαντήσεις αλλά για νέες οπτικές.
Μύθος τρίτος: Αν αναζητήσει κανείς ψυχοθεραπεία σημαίνει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος του.
Αλήθεια: Η αυτό-φροντίδα είναι μία στάση υπευθυνότητας. Ο χώρος της θεραπείας «φιλοξενεί» κάθε πτυχή του ατόμου και υπενθυμίζει ότι δεν μένουμε ανεπηρέαστοι από τις αλληλεπιδράσεις του δικτύου που ζούμε.
Η ψυχοθεραπεία αποτελούσε για χρόνια ένα «ταμπού» άλλοτε από άγνοια και άλλοτε από φόβο απέναντι σε ό,τι αγγίζει το ευάλωτο. Με την συζήτηση γύρω από την ψυχική υγεία να γίνεται ολοένα και πιο ανοιχτή στην ελληνική κοινωνία, παρατηρείται μια σταδιακή μετατόπιση προς την κατάρριψη των απόψεων που θέλει το άτομο αύταρκες και μονίμως ψυχικά ανθεκτικό, αφήνοντας περιθώριο στην φροντίδα και στην κατανόηση της ύπαρξής μας μέσα από ένα πλέγμα αλληλεπιδράσεων και επιρροών.
