Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στο Wuppertal μια πόλη της Δυτικής τότε Γερμανίας και σε μια περιοχή που λεγόταν Alte Mark…Τρεις νεαροί μαθητές του δημοτικού περιμένουν το λεωφορείο για να πάνε στο Ελληνικό σχολείο της πόλης.
Πολύς ο κόσμος, πολύ κίνηση, καθότι το σημείο είναι κεντρικότατο και ο σταθμός τερματικός. Καθώς οι τρεις Ελληνόπαιδες αναζητούν στα λεωφορεία που κάνουν τέρμα στη συγκεκριμένη στάση το διακριτικό 017, μέσα από το πλήθος εμφανίζονται ξάφνου τρεις νεόφερτοι συνομήλικοι πιτσιρικάδες στην θέα των οποίων η ατμόσφαιρα αμέσως ηλεκτρίζεται… Ακολουθούν σπρωξίματα, βρισιές, κουτουλιές και κυνηγητά… το ημερήσιο πρόγραμμα εκτρέπεται ….
Το ίδιο σκηνικό θα επαναλαμβάνεται κάθε φορά που οι δυο παρέες θα συναντιούνται, με την εξέλιξη να γέρνει κάθε φορά, ανάλογα με την αριθμητική υπεροχή της μιας ή της άλλης ομάδας …
Θα αναρωτιέστε τι χώριζε αυτές τις δυο παρέες για να υπάρχει τέτοια αντιπαλότητα μεταξύ τους …
Απλό, η άλλη παρέα των μαθητών, ήταν Τούρκοι ….
Ως ένας από την θρυλική αυτή παρέα, χρόνια μετά αναρωτιόμουν τι πραγματικά ήταν αυτό που χώριζε τις ψυχές των ανήλικων αυτών παιδιών και μάλιστα σε μια τρίτη χώρα…
Ήταν Τούρκοι και άρα εχθροί μας, είμασταν Έλληνες και άρα εχθροί τους!
Έτσι μας έμαθαν στο σχολείο, στην οικογένεια. Στην δική μας ιστορία.
Το ίδιο έμαθαν και εκείνοι. Στα δικά τους σχολεία έμαθαν για τους Έλληνες γκιαούρηδες οι πρόγονοι των οποίων υπήρξαν πρωταρχική αιτία και αρχή του τέλους του μεγαλείου της αυτοκρατορίας των Οθωμανών. Έμαθαν για εκείνους που στις αρχές του περασμένου αιώνα παραλίγο να τους αφανίσουν ως επίσημη εθνική οντότητα, και τους οποίους τελικά η τουρκική λεβεντιά υπό τον ένδοξο εθνικό ηγέτη Ατατούρκ κατόρθωσε να κατατροπώσει και τελικά να εξοβελίσει από τα Μικρασιατικά εδάφη για πάντα …
Αναφορικά τώρα με το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα που έχτισε τον δυτικό πολιτισμό, η σχέση κατά τους συμπαθείς γείτονες, αναφορικά με τους νεοέλληνες, υπήρξε μάλλον συμπτωματική, όπως άλλωστε και τα αρχαία μνημεία της Ιωνίας που αναφέρονται όχι ως Ελληνικά αλλά ως ‘’κλασικές αρχαιότητες’’….
Αν θέλουμε να ψυχογραφήσουμε την σημερινή τουρκική κοινωνία και να κατανοήσουμε τι είναι αυτό, στο οποίο όλη η πολιτική ηγεσία της γείτονος αγωνίζεται για το ποιος θα υπερθεματίσει έναντι του σατανικού γείτονα, του Έλληνα, η παραπάνω ιστοριούλα είναι ένα δείγμα, του πως μεγάλωναν και μεγαλώνουν οι παλαιότεροι και σύγχρονοι τουρκόπαιδες. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και λίγο μουσουλμανικό φονταμενταλισμό, λίγη προπαγάνδα, και λίγη φτώχεια, το μείγμα είναι εκρηκτικό. Η πεποίθηση εξάλλου υπήρχε ανέκαθεν και ο φυσικός εχθρός ήταν πάντα ο Έλληνας.
Δεν εξετάζουμε το σωστό ή λάθος της διαπίστωσης αυτής, εξάλλου κάτι ανάλογο συμβαίνει και στα ελληνικά σχολεία και στην ελληνική κοινωνία…
Η διαπίστωση, λέει απλά ότι αυτό συμβαίνει και δεν είναι κατασκεύασμα της σύγχρονης τουρκικής ηγεσίας. Πολύ απλά δεν πρόκειται να εκλείψει αν ο συγκεκριμένος τούρκος πρόεδρος απωλέσει την εξουσία.
Στην πρεμούρα ορισμένων ειδημόνων και μη, που εκφράζουν την άποψη πως όλα θα γίνουν καλύτερα αν εκλείψει ο Ερντογάν, η άποψή μας είναι πως τα πράγματα, θα είναι μάλλον χειρότερα…
Πέρα από το γεγονός πως ο ίδιος δεν μάχεται μόνο για το πολιτικό του μέλλον αλλά ίσως και για την ίδια την φυσική του ύπαρξη – κάτι που τον κάνει προσωρινά ιδιαίτερα επικίνδυνο- πρέπει να παραδεχτούμε ότι πέρα από την έντονη φρασεολογία, επί των ημερών του, ποτέ δεν είχαμε τόση ηρεμία με τους γείτονες. Αν πάλι θυμηθούμε το πως ξεκίνησε η περίοδος Ερντογάν πριν είκοσι χρόνια και το πως η τότε Ελληνική ηγεσία, καλωσόριζε τον Τούρκο καρντάς, που θα έφερνε γαλήνη και ηρεμία στο Αιγαίο και θα συμφιλίωνε τους δυο λαούς, τότε ή μάλλον μας έριχνε στάχτη στα μάτια ή μεταλλάχτηκε με τον καιρό…
Προφανώς τίποτα από αυτά δεν ισχύει.
Ο Ερντογάν, ως γνήσιος μουσουλμάνος και απόφοιτος της σχολής Γκιουλέν (άσχετο που στην πορεία η σχέση αγάπης μετατράπηκε σε σχέση μίσους) είχε πάντα σαν όνειρό του να δημιουργήσει μια μεγάλη Τουρκία ως συνέχεια του Οθωμανικού μεγαλείου. Τα ογδόντα εκατομμύρια Τούρκων και τα άλλα εκατό που αναδύθηκαν κύρια μετά την πτώση του Σοβιετικού μπλοκ και την δημιουργία νέων Τουρκόφωνων κρατών δορυφόρων, το μεγάλο δημογραφικό πλεονέκτημα, η ισχύς της Τουρκίας ως γεωπολιτική δύναμη, του έδιναν βάσιμα την προοπτική πραγματοποίησης αυτού του μεγαλείου.
Ανεξάρτητα από τα δικά μας συμφέροντα, κανένας ηγέτης δεν μπορεί να κατηγορηθεί για ανάλογες φιλοδοξίες…
Το θέμα για εκείνον, είναι αυτό που έχουμε ήδη ξαναγράψει στο παρελθόν. Για να πετύχει αυτούς τους μεγαλεπίβολους στόχους θα έπρεπε να έχει δυο ζωές και επειδή προφανώς αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει , ο Ερνογάν βιάστηκε, ρίσκαρε, κινήθηκε στα όρια.
Για πολύ καιρό οι κινήσεις του ‘’έβγαιναν’’ και μπόρεσε άνετα να ελιχθεί. Όχι όμως τώρα.
Και αυτό όχι μόνο επειδή έχασε την εύνοια του Τράμπ…
Στην μετά Τραμπ εποχή ο νυν τούρκος πρόεδρος έγινε ιδιαίτερα απειλητικός για την Ελλάδα και επέδειξε ιδιαίτερο ταλέντο στον ψυχολογικό πόλεμο, αλλά μόνο σε αυτό το είδος του πολέμου …
Στο ερώτημα να φύγει; Τι μας συμφέρει;
Η άποψή μας : Να μείνει! Και όχι για το απλοϊκό : ‘’προτιμούμε το θεριό που γνωρίζουμε από το θεριό που δεν γνωρίζουμε…’’
Μια αλλαγή ηγεσίας θα μπερδέψει πολύ τα πράγματα και η Ελλάδα θα χάσει ίσως το ψυχολογικό momentum στα μάτια των δυτικών ως το τελευταίο ουσιαστικό σύνορο όχι μόνο της Ευρώπης αλλά όλου του δυτικού κόσμου έναντι μιας αναθεωρητικής Τουρκίας με πλοκάμια που οδηγούν σε ακραία φονταμενταλιστικά κράτη όπως το Ιράν και η Ρωσία, οι κλασικοί δηλαδή εχθροί της δύσης.
Μια τέτοια προοπτική βλέπουμε πως για πρώτη φορά, αναγκάζει κλασικούς σύμμαχους των Τούρκων όπως η Γερμανία, να κρατούν αρνητική στάση έναντι της σημερινής Τουρκικής ηγεσίας.
Μια υπερίσχυση του νυν προέδρου ακόμη και αν αναγκάσει τους συμμάχους σε ΕΕ και ΝΑΤΟ να προσαρμοστούν μαζί του, πολύ δύσκολα θα αφαιρέσει το πλεονέκτημα αυτό από την Ελλάδα.
Το μεγαλειώδη σχέδια του Ερντογάν δεν πρόκειται στο τέλος να πραγματοποιηθούν, εκτός και αν ο κόσμος τρελάθηκε και δεν έχουμε καταλάβει τίποτα.
Αιτία της αποτυχίας αυτής δεν θα είναι βέβαια η Ελλάδα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα μπορούσε τελικά να χρησιμοποιηθεί για να κάνει τη βρώμικη δουλειά, προκειμένου στο μέλλον να κατασταλεί δυναμικά μια τουρκική παράνοια …
Η μεγάλη εικόνα, λέει πως μια περιφερειακή υπερδύναμη με το όνομα Τουρκία και έτσι όπως θα την ήθελε ο νυν πρόεδρός της, δεν θα ήταν ποτέ ανεκτή από τη Δύση, όπως δεν ήταν και μια αντίστοιχη Ελλάδα των δυο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών…
Αυτό το έμαθαν καλά οι παππούδες μας πριν εκατό χρόνια και δυστυχώς υπέστην ως έθνος την μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία μας, και όχι βέβαια εξαιτίας της πολεμικής αυθεντίας των Τούρκων….
Η νίκη του νυν προέδρου στις εκλογές, πέραν του ότι θα παγιώσει μια ειδική σχέση της Ελλάδας και με την υπερατλαντική δύναμη αλλά και τους Ευρωπαίους, μας δίνει και έναν δεύτερο λόγο να υπερθεματίζουμε για εκείνον…
Ένας Ερντογάν με μια Τουρκία όπως την περιγράψαμε με μια τεράστια δυναμική δεν πρόκειται βέβαια να εγκαταλείψει τα όνειρά του…
Δεν θα τα πετύχει, αλλά θα μας ζορίσει πολύ…
Τα περί δυσχερέστατης οικονομικής της θέσης, είναι πολύ σχετικά και γενικόλογα. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στο χρέος της Τουρκίας για να δει ένα ονειρικό νούμερο κοντά στο 50% του ΑΕΠ της, την ώρα που στην πατρίδα μας ατενίζουμε το εξωφρενικό 185%;;;
Τα στοιχεία του Bloomberg δίνουν ένα καταπράσινο χρηματιστήριο στην Κωνσταντινούπολη, έναντι των Ευρωπαϊκών που κινούνται μόνιμα στα κόκκινα και του δικού μας που αναμένουμε τον επιούσιο της πιστοληπτικής βαθμίδας ….
Βεβαίως ο κόσμος πεινάει, και υπάρχει σοβαρό θέμα, αλλά ο Ερντογάν έχει μεγάλη ανοχή εδώ. Η τουρκική κοινωνία δεν αποτελείται μόνο από τους κατοίκους της Πόλης και των μικρασιατικών περιοχών με την αστικού τύπου δυτική νοοτροπία. Η τεράστια πλειοψηφία των κατοίκων Ανατολίας, ‘’πίνει νερό’’ στο όνομά του, καθώς επί των ημερών του ‘’έφαγαν ψωμί’’ και μπορούν να του συγχωρήσουν λάθη και παραλήψεις για πολύ καιρό ακόμα…
Μια ενδεχόμενη νίκη Ερντογάν, δεν θα κάνει βέβαια υπερδύναμη την Τουρκία, αλλά θα ζορίσει πολύ μια Ελλάδα με τα σημερινά μας χαρακτηριστικά…
Ωστόσο… αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό!
Αυτό, θα μπορούσε να είναι το δεύτερο θετικό της επανεκλογής Ερντογάν !
Αν θέλουμε να επιβιώσουμε, όχι μόνο στην αθέμιτη απειλή του γείτονα, αλλά και έναντι της τεράστιας δυναμικής που θα μπορούσε να απελευθερωθεί από μια Τουρκική κοινωνία με τα ποσοτικά και ποιοτικά της χαρακτηριστικά, αλλά και με ένα υπόβαθρο που σίγουρα έχει στηθεί σε πολλούς τομείς της Τουρκικής οικονομίας επί ημερών Ερντογάν, πρέπει ως κοινωνία να ενεργοποιηθούμε σε πολλά, και με διάρκεια …
Πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία ….
Ήδη εδώ και καιρό, σε τομείς όπως η άμυνα, το διπλωματικό πεδίο ακόμα και το επιχειρείν , αναγκαζόμαστε να τους κυνηγάμε …
Καλώς τους κυνηγάμε, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει εμείς να τρέξουμε περισσότερο και να βελτιωθούμε σε όλα…
Σε κάποιους μεγάλους αγώνες του στίβου, στους δρόμους των μεσαίων αποστάσεων, οι διοργανωτές, χρησιμοποιούν κάποιους αθλητές που δεν τερματίζουν ποτέ και δεν στοχεύουν να τερματίσουν. Είναι οι λεγόμενοι ‘’λαγοί’’!!
Στόχος τους, δεν είναι να τερματίσουν, αλλά να ‘’τραβήξουν’’ τους υπόλοιπους αθλητές μέχρι ένα σημείο του αγώνα προκειμένου να γίνουν σπουδαία ρεκόρ !!!
Το ντεμαράζ, είναι στο DNA του Έλληνα. Υπό ανάλογες συνθήκες μπορούμε (και το έχουμε αποδείξει στο παρελθόν) να κάνουμε σπουδαία ρεκόρ. Πρέπει όμως να ξυπνήσουμε και να έχουμε έναν λαγό που θα μας αναγκάσει να τρέξουμε και να γίνουμε καλύτεροι σε όλα, πολύ καλύτεροι …
Ο Ερντογάν είναι ο λαγός που χρειαζόμαστε, και αυτός είναι ο δεύτερος πολύ σημαντικός λόγος που θα υπερθεματίζαμε για αυτόν.
Ένας χρήσιμος λαγός που σίγουρα δεν θα πλήξουμε μαζί του, αλλά θα μας αναγκάσει να γίνουμε ‘’καλύτεροι αθλητές’’ αν θέλουμε να επιβιώσουμε στον άγριο ανταγωνισμό που το μέλλον θα φέρει …
Αν θέλουμε να είμαστε μέσα στους αγώνες του μέλλοντος, και όχι να τους παρακολουθούμε από την τηλεόραση ως παρειές, σε κάποια γωνιά αυτού του κόσμου αναπολώντας αρχαία μεγαλεία …
Υ.Γ.
Το θλιβερότατο περιστατικό του σεισμού στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας μάλλον απομακρύνει το ενδεχόμενου ενός ηθελημένου ατυχήματος μέχρι τις Τουρκικές εκλογές…
Το παρόν άρθρο αφιερώνεται στη μνήμη του φίλου και συνεργάτη του ΑΘΜΟΝΙΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ Χρήστου Φωτιάδη!
